Narrating dreams

Από τους αστεροειδείς;

2011-05-08T13:10:00.000-07:00

Το ερώτημα αν τα δομικά υλικά της ζωής έφθασαν στη Γη από το Σύμπαν «βασανίζει» εδώ και πολύ καιρό τους επιστήμονες. Βασικές ζωτικές οργανικές ενώσεις έχουν εντοπιστεί σε κάποιους μετεωρίτες που έχουν φθάσει ως εμάς από το Διάστημα. Τώρα μια καινούργια έρευνα δείχνει για πρώτη φορά πώς ένας αστεροειδής μπορεί να συνθέσει τα συστατικά που είναι απαραίτητα για τη ζωή -ικανότητα την οποία δεν διαθέτει ο πλανήτης μας.

Ο εν λόγω αστεροειδής «έστειλε» ένα τμήμα του στη Γη στις 28 Σεπτεμβρίου του 1969 _ έναν μετεωρίτη ο οποίος προσγειώθηκε έξω από το χωριό Μέρτσισον στη Βικτόρια της Αυστραλίας και αποτελεί «δείγμα» του πώς ήταν το Ηλιακό Σύστημα κατά τον σχηματισμό του Ήλιου πριν από 4,6 δισ. χρόνια.

IN.GR

Περί πάτρης

2011-03-25T11:07:00.001-07:00

Τελικά είναι τόσο κακό, τόσο ποταπό, τόσο φασιστικό να μιλάς με θαυμασμό για τον πολιτισμό της πατρίδας σου; Γιατί πρέπει από τη στιγμή που σου αρέσουν και απολαμβάνεις τους αρχαίους συγγραφείς να σε κοιτάνε με μισό μάτι σαν αναχρονιστικό φασίστα ή τουλάχιστον ελληνομανή; Γιατί φτάσαμε στο σημείο να μιλάμε για τους αρχαίους μας στα κρυφά μη τυχόν παρεξηγηθούμε; Γιατί προσέχουμε μη τυχόν μας κακοχαρακτηρίσουν αν μιλήσουμε για τον μοναδικό πλούτο και εκφραστικότητα της γλώσσας μας, για την αγάπη μας για τις δοτικές, τις υπογραγραμμένες, τα πνεύματα και τους τόνους;
Μήπως παρεξηγήσαμε την παγκοσμιοποίηση και τη θεωρήσαμε ως μια υποχρεωτική για όλους άοσμη και άγευστη κοινότητα καταναλωτικών ηθών, όπου κυριαρχεί ως μοναδική αλήθεια το politically correct;
Προτείνω την επιστροφή στο παράδοξο, το προσωπικό, το συναίσθημα. Νιώθω την ανάγκη ενστάλαξης του ρομαντισμού και ο ρομαντισμός είναι κενός χωρίς τα άτομα, τον έρωτα, τις λαχτάρες, τις εξεγέρσεις και τις πατρίδες.

Μουσουλμανικές πρακτικές και αντιλήψεις του σήμερα

2011-01-14T01:54:00.000-08:00

ή αλλιώς "πού μπορεί να φτάσει η διεστραμμένη αντίληψη για τη ζωή και τον έρωτα"

(από το in.gr)

Καράτσι, Πακιστάν
Μέσα σε μια χωματερή στο Καράτσι βρέθηκαν πριν από λίγες ημέρες δύο νεογέννητα βρέφη, όπως και εκατοντάδες άλλα στο Πακιστάν, όπου η οικονομική κρίση σπρώχνει όλο και περισσότερες οικογένειες στην βρεφοκτονία.

«Δεν έζησαν περισσότερες από δύο ημέρες» εξηγεί ο Μοχαμάντ Σαλίμ, μέλος του Ιδρύματος Έντχι, μίας μη κυβερνητικής οργάνωσης που έχει αναλάβει την «υπεράσπιση» αυτών των απροστάτευτων παιδιών.

Οι υποθέσεις βρεφοκτονίας αυξάνονται συνεχώς στο Πακιστάν, χώρα όπου τα παιδιά που γεννιούνται εκτός γάμου είναι καταδικασμένα και η μοιχεία τιμωρείται με την ποινή του θανάτου.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ιδρύματος Έντχι, περίπου 1.200 βρέφη εγκαταλείφθηκαν ή σκοτώθηκαν στη χώρα το 2010, περί τα 999 το 2009 και άλλα 890 το 2008. Τα πιο πολλά από αυτά τα βρέφη έζησαν λιγότερο από μια εβδομάδα.

«Οι άνθρωποι ξεφορτώνονται τα παιδιά γιατί τα θεωρούν παράνομα, όμως πάνω απ' όλα είναι αθώα και δεν ζητούν παρά μόνο αγάπη» αναφέρει χαρακτηριστικά ο ιδρυτής της μη κυβερνητικής οργάνωσης, Αμπντούλ Σατάρ Έντχι.

Τα ελλιπή στοιχεία για τις υποθέσεις αυτές συλλέγονται μόνο στις μεγάλες πόλεις του Πακιστάν, ενώ κανείς δεν γνωρίζει τι συμβαίνει στις αγροτικές περιοχές.

Μόνο τον Δεκέμβριο, το Ίδρυμα Έντχι βρήκε 40 νεκρά βρέφη σε χωματερές ή υπονόμους.

Ο διευθυντής του Ιδρύματος Ανουάρ Κάζμι αναφέρει δεκάδες φρικιαστικά περιστατικά, όπως αυτό ενός βρέφους έξι μηνών που βρέθηκε στραγγαλισμένο και καμένο και ενός άλλου που λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου μετά την διαταγή ενός ιμάμη, ο οποίος αμέσως μετά εξαφανίστηκε.

«Μην τα σκοτώνετε, αφήστε τα εδώ» γράφει αφίσα έξω από τα γραφεία του ιδρύματος, το οποίο έχει διαμορφώσει μια αίθουσα με κούνιες για τη φιλοξενία των βρεφών.

Το 90% των παιδιών που βρίσκει νεκρά το Ίδρυμα είναι κορίτσια, επισημαίνει ο Κάζμι. «Ο αριθμός των βρεφοκτονιών κοριτσιών έχει αυξηθεί υπερβολικά» εξαιτίας των οικονομικών δυσκολιών, τις οποίες επιδείνωσαν οι καταστροφικές πλημμύρες του περασμένου καλοκαιριού, εξηγεί ο ίδιος.

Στο Πακιστάν, τα κορίτσια θεωρούνται δυσβάστακτο βάρος για τις οικογένειες, οι οποίες πρέπει να δαπανήσουν περισσότερες από ένα εκατομμύριο ρουπίες (8.900 ευρώ) για να τα παντρέψουν.

Περίπου 200 βρέφη παραδίδονται στα 400 γραφεία του ιδρύματος σε όλη τη χώρα. Το ίδρυμα δέχεται κάθε χρόνο χιλιάδες αιτήσεις για υιοθεσία από άτεκνα ζευγάρια.

Η άμβλωση απαγορεύεται στο Πακιστάν. Επιτρέπεται μόνο όταν απειλείται η ζωή της μητέρας. Ορισμένοι θεωρούν ότι η νομιμοποίηση των αμβλώσεων θα μειώσει τον αριθμό των βρεφοκτονιών και θα σώσει πολλές γυναίκες που γεννούν στους δρόμους και πεθαίνουν.

Η ανθρωποκτονία από πρόθεση μπορεί να τιμωρηθεί και με τη θανατική ποινή στο Πακιστάν, όμως η εγκατάλειψη βρέφους στοιχίζει το πολύ επτάχρονη κάθειρξη και η παράνομη ταφή, φυλάκιση δύο χρόνων. Βέβαια αυτοί οι νόμοι σπάνια εφαρμόζονται.

«Τα περισσότερα αστυνομικά τμήματα δεν ασχολούνται με τις υποθέσεις βρεφοκτονίας» αποκαλύπτει ο δικηγόρος Αμπντούλ Ρασίντ.

Απόπειρα για μια γεωμετρική οντολογία

2011-01-04T05:35:00.001-08:00

Βασικοί ορισμοί και αιτήματα

1. Ηδονή είναι η συρρίκνωση του χρόνου κατά ένα αριθμό διαστάσεων
2. Ο βαθμός της ηδονής είναι ευθέως ανάλογος του πλήθους των μειούμενων διαστάσεων
3. Πόνος είναι η επέκταση του χρόνου κατά ένα αριθμό διαστάσεων
4. Ο βαθμός του πόνου είναι ευθέως ανάλογος του πλήθους των επιπλέον διαστάσεων
5. Ύπαρξη είναι η βίωση της ηδονής
6. Όν είναι αυτό που υπάρχει
7. Κάποια πράγματα είναι όντα
8. Αίσθηση ενός όντος είναι η επαφή του με τα πράγματα
9. Αντίληψη ενός όντος είναι ο πολλαπλασιασμός των αισθητηριακών του δεδομένων υπό μορφή ειδώλων
10. Συνείδηση ενός όντος είναι η αντίληψη του που αφορά τα μέρη του
11. Αυτοαντίληψη ενός όντος είναι η συνείδηση του ως ενιαίου συνόλου
12. Φαντασία ενός όντος είναι η δυνατότητα δημιουργίας ειδώλων του μέλλοντος
13. Τα ορυκτά είναι όντα που επιδιώκουν την ηδονή μέσω όλο και σταθερότερων χημικών ενώσεων
14. Τα ορυκτά δεν έχουν φαντασία ούτε αυτοαντίληψη
15. Τα φυτά είναι όντα που επιδιώκουν την ηδονή μέσω της γονιμοποίησης τους με τη βοήθεια άλλων όντων
16. Τα φυτά δεν έχουν φαντασία αλλά έχουν αυτοαντίληψη
17. Τα ζώα είναι μετατοπιζόμενα όντα που επιδιώκουν την ηδονή μέσω της σεξουαλικής πράξης
18. Τα ζώα έχουν φαντασία και αυτοαντίληψη
19. Άνθρωπος είναι ένα ζώο με αναπαραστατικούς κώδικες επικοινωνίας
20. Θεός είναι το ον που ζει εκτός χρόνου

Θεωρήματα

1. Ο αριθμός διαστάσεων που χρόνου που βιώνει ο άνθρωπος είναι πεπερασμένος
2. Αν μπορεί να υπάρξει όν εκτός χρόνου τότε υπάρχει Θεός
3. Ο υποτιθέμενος Θεός βιώνει την ηδονή απόλυτα
4. Ο βαθμός του πόνου είναι αντιστρόφως ανάλογος του βαθμού της ηδονής
5. Ο υποτιθέμενος Θεός δεν βιώνει πόνο
6. Ο άνθρωπος μπορεί να προσεγγίζει τον υποτιθέμενο Θεό αλλά δεν μπορεί ποτέ να ταυτιστεί με αυτόν.
7. Το μόνο αισθητηριακό δεδομένο του υποτιθέμενου Θεού είναι το κενό, το οποίο αποτελεί την ίδια του τη φύση
8. Η μόνη λειτουργία του υποτιθέμενου Θεού είναι η ύπαρξη του
9. Ο άνθρωπος προσεγγίζει τον υποτιθέμενο Θεό μέσω της αντίληψης της ύπαρξης του
10. Κάθε αντίληψη του υποτιθέμενου Θεού είναι αυτοαντίληψη
11. Η αυτοαντίληψη του ανθρώπου τον απομακρύνει από τον υποτιθέμενο Θεό, καθώς σε αυτήν ενυπάρχει και το βίωμα του πόνου

4417

2010-10-01T11:05:00.000-07:00

η αναρρίχηση βελτιώνει εντός τις νιφάδες
όταν διάχυτες επίσημες ρήσεις
επιβεβαιώνουν τη νάρκη
.
ο έρωτας κονιορτοποιήθηκε
σε μυριάδες απειροελάχιστα εκμαγεία
.
ούτε ένα από αυτά δεν αντιστέκεται
στη βουλή των κυρίων
.
εγώ
προσπαθώ να μη ξεχάσω
τα ονόματα των στημόνων
τους δεκαεπτά ρυθμούς των ενεργών ηφαιστείων
αδιαφορώ
για τις φιλοδοξίες και τις αξίες σας
μπροστά στην αλήθεια του καυλωμένου αιδοίου της

Χρυσή Τομή (φ)

2010-06-30T14:31:00.000-07:00

… Τα σώματα ήταν αφελώς εριμμένα, σαν να επρόκειτο για τυφλές παγίδες. Προσπαθούσα να διακρίνω το άνοιγμα του σώματος της Α και το είδα μες στο νου μου να οδηγεί σε μια υδρορροή παράλληλη προς την ευθεία που σχημάτιζε το κρανίο της Β με το πέος του. Ήταν μια σεξουαλική απόδειξη του θεωρήματος της χρυσής τομής, καθώς η απόσταση του πέους του από το αιδοίο της Α ήταν όντως το φ=0,618033988749895 της απόστασης του αιδοίου της Α από το αιδοίο της Β. Το πέος του κατείχε την ιδανικότερη και ηδονικότερη θέση εν μέσω των ελέω θεού παγίδων, ώστε με δυνητικές λειτουργίες να εκχύσει εντός τους τη θείο ύδωρ της συνέχειας…

Απόσπασμα από το «Η θεία κοινωνία στις γνωστικές κοινότητες» του Richard April, μτφρ. Ν. Σ., Εκδ. Αιδώς, Σπάρτη, 2008.

15ος - 16ος μισθός

2010-05-12T10:56:00.001-07:00

Μπροστά στην απίστευτη σκληρότητα και αδικία των μέτρων που λαμβάνονται, νομίζω ότι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να βγούμε και να διαδηλώσουμε για συγκεκριμένες περιπτώσεις αδικίας, ξεκινώντας από το ΕΜΦΑΝΕΣΤΑΤΑ ΑΔΙΚΟ γεγονός τη στιγμή που όλοι οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο χάσαμε τον 13ο και 14ο μισθό, από την άλλη να διατηρούν υφιστάμενοι απλά κάποια περικοπή οι υπάλληλοι της Βουλής το επίδομα (15ο και 16ο μισθό). Μόλις έμαθα πόσο είναι αυτό το επίδομα: 15.000 ευρώ. Σκεφτείτε, μια κατηγορία συμπολιτών μας εν μέσω αυτής της λαίλαπας όπου η γενιά των 700 ευρώ (πρώην 700 ευρώ) έχει ετήσιο εισόδημα 8.400 ευρώ αυτοί παίρνουν μόνο ως επίδομα το διπλάσιο, και ω του αίσχους αγωνίζονται να το διατηρήσουν πάση θυσία.
Είναι ηλίου φαεινότερη ποια είναι η φιλοσοφία δικαίου που επικαλείται η νέα κυβέρνηση, να εξευτελίζει τη ζωή των εκατομμυρίων πολιτών της, διατηρώντας όσο το δυνατόν το υψηλό status των υπαλλήλων της Βουλής, ενός χώρου ήδη απαξιωμένου και ο οποίος απαξιώνεται ακόμη περισσότερο αυτή τη στιγμή.
Ουδεμία αιδώς στο κυβερνητικό στρατόπεδο, αλλά και στο προηγούμενο κυβερνητικό σχήμα που επιτάχυνε όσο ποτέ την πορεία προς την αυτοκαταστροφή, αλλά και στα κόμματα της αριστεράς που αυτά ήταν τα μόνα που τόλμησαν να υπερασπιστούν κάτω από αυτές τις συνθήκες τη διατήρηση των κραυγαλέων για το κοινωνικό αίσθημα αυτών των επιδομάτων.
Προτείνω μια κάθοδο μπροστά στη Βουλή με μοναδικό σύνθημα την πλήρη αποκοπή του επιδόματος αυτού.

407

2010-04-05T01:30:00.001-07:00

Ίσως οι κόκκοι καφέ
να ξέπλυναν την αυταρέσκεια της.
Δεν μπορούσε να ερωτευθεί
καθώς η νέα μέθοδος αψηφούσε τη φύση
με υγρασία, δέρμα και φύλο
και έξι μηνίσκους
βυθισμένους σε χαράδρες σωμάτων
και σχισμές ερπετών

Διεθνής ημέρα κατά του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων

2010-02-05T08:34:00.000-08:00

"Διεθνής ημέρα κατά του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων είναι η 6η Φεβρουαρίου, και η UNICEF μαζί με το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό εξέδωσαν ανακοίνωση, στην οποία αναφέρεται πως ακόμη και σήμερα 3 εκατομμύρια κορίτσια εξακολουθούν να τίθενται σε κίνδυνο εξαιτίας αυτής της πρακτικής κάθε χρόνο. Επίσης, καλεί όλους να συμβάλλουν, ώστε να τερματιστεί αυτή η βλαβερή πρακτική μέσα σε μία γενιά."

Και μετά μιλάμε για σύγκρουση των πολιτισμών. Πώς μπορεί να λέγεται πολιτισμός ένα σύνολο από πίστεις και δοξασίες που στόχο έχουν την καταστροφή σωματική και ψυχολογική του μισού τους πληθυσμού. Είναι άξια μελέτης μια τέτοια πρακτική εναντίωσης στον αυτονόητο σκοπό της ανθρώπινης ζωής, την ευδαιμονία, και κυρίως είναι ανάγκη λήψης πολύ πιο άμεσων επιθετικών μέτρων εναντίον των εκφραστών αυτών των διεστραμμένων και δολοφονικών αντιλήψεων.

love&death

2010-01-08T10:29:00.000-08:00

Eve. Painting by German artist Hans Baldung Grien from Gmünd in Schwabia (ca 1484 - 1545)

ο θάνατος
σαν
μια παρθένα
που το σώμα της μένει ανέγγιχτο
λόγω των αλλεπάλληλων βιασμών
που εκείνη προκαλεί και διαλύει
γιατί μόνο αυτή υπάρχει

Συναντήσεις

2009-12-18T16:30:00.000-08:00

«Δεν θα μπορούσα ποτέ να πιστέψω ότι μια ερωτική σκηνή θα μπορούσε να διατηρηθεί στην αιωνιότητα, μέχρι που παρευρέθηκα στα απομεινάρια της έκρηξης του Περπετουά στη νήσο Αβερουά. Όλη η κοινότητα είχε αιφνιδιαστεί από τη λάβα, παραμένοντας ο καθένας στη στάση που βρισκόταν τη στιγμή της καταστροφής. Μέσα σ αυτό το ζωντανό μουσείο, εκείνος ήταν λίγο ανασηκωμένος σαν να ένιωσε για δέκατα του δευτερολέπτου ότι κάτι τους πλησίαζε απειλητικά. Ενώ ήταν πεσμένος πάνω της, καθώς έκαναν έρωτα, αυτό το ελαφρό ανασήκωμα έφερε στα μάτια των θεατών το πέος του λίγο αποτραβηγμένο από το βάθος του αιδοίου της. Αλλά αυτό που κυρίως μαγνητίζει τη ματιά των θεατών είναι το ύφος της κοπέλας, όπου συνευρίσκονται η έντονη ηδονή μαζί με ένα τρόμο που πρόλαβε να ταράξει για απειροελάχιστο χρόνο την απόλυτη άφεση της»

Απόσπασμα από το «Συναντήσεις με δύσθυμους ανθρώπους» της Mary Ascleton, μτφρ. Στράτος Ιωαννίδης, Εκδ. Virtual, Σύρος, 1999

Ώρκη

2009-10-23T06:21:00.001-07:00

Δεν μπορούσε να σηκώσει ούτε το κεφάλι του, ούτε το κεφάλι του. Νυχθημερόν βολιδοσκοπούσε την πιθανότητα ευρηματικών ατυχημάτων, τοποθετημένων εντός κύβων αδαμαντοκοπημένων. Η βάναυση επιβουλή των θεόρατων πελμάτων που είχαν ναυαγήσει φοβούμενα την θανατηφόρο τους σμίκρυνση, τον στενοχώρησε ιδιοτελώς. Δίνη ιώδους κόνεως με ανταύγειες διαθεσιμότητας εφόρμησε στον πάνω δεξιό γομφίο του με διφορούμενες προοπτικές με αποτέλεσμα εκείνος να νυστάξει προσοδοφόρα. Τελικά προτίμησε ένα διχαλωτό νεύρο, με στήμονες και άπνοα στίγματα. Ήταν μερικώς άνθρωπος, ένα αρχαιοτυπικό λείψανο ενός αρθρωτού πόθου. Απενδύθηκε την ημι-ανθρωπινότητα του και κραύγασε σαν γιγάντια ώρκη.

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα «Εις τας Συρακούσας πανταχόθεν» του William Friedrich, μτφρ. Γ. Γεωργιωδιανός, Εκδ. Life-Engine, Φίλιπποι, 2009.

Περί αλοιφών

2009-09-25T12:23:00.000-07:00

Η μεσαιωνική τεχνική της θεραπευτικής αλοιφής: Πυροβολεί κάποιος έναν άνθρωπο και του προκαλεί μια πληγή. Υπήρχε στον ύστερο μεσαίωνα μια πρακτική συμπαθητικής μαγείας, όπου τοποθετούνταν η θεραπευτική αλοιφή όχι πάνω στην πληγή, αλλά στην κάνη του όπλου απ' όπου έφυγε η σφαίρα που την προκάλεσε, βάσει της ιδέας ότι η σφαίρα έφερε σε επαφή τα δύο απομακρυσμένα και αρχικά άσχετα πράγματα, την κάνη του όπλου και το τμήμα του ανθρώπινου σώματος που επλήγη. Ενδιαφέρουσα είναι στο σημείο αυτό η ανατροπή της αιτιακής ροής. Εφόσον η σφαίρα έφυγε από το όπλο και κατέληξε στον άνθρωπο είναι λογικό να σκεφτεί κανείς ότι, αν υπάρχει κάποια ροή ενέργεας, η ροή αυτή κατευθύνεται από το όπλο στον άνθρωπο. Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση υπονοείται η αντίστροφη ροή, ότι έχουν δηλαδή μεταβιβαστεί τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου μέσω κάποιας ενεργειακής μεταφοράς στο όπλο, οπότε η επάλειψη του θεραπεύει όχι το όπλο αλλά τον άλλο πόλο που συνδέθηκε πλέον άρρηκτα μαζί του.

(Painting: The Death of Love by Dorothy Tennant)

οχυρω...

2009-08-29T12:06:00.000-07:00

....Στην κατάσταση που είχε πια διαμορφωθεί, το μόνο που την απασχολούσε ήταν το αν ήταν εκείνη κάποιο όν που διέθετε σκέψεις ή οι ίδιες οι σκέψεις της μορφοποιούσαν κάποια οντότητα που είχε τη ψευδαίσθηση της αυτόνομης ύπαρξης. Το ερώτημα ήταν καίριο και έπρεπε να δώσει απάντηση άμεσα. Γιατί αν ήταν εκείνη κάποια που σκεφτόταν, τότε είχε ακόμη και τώρα ευθύνη των σκέψεών της. Αν αντίθετα οι σκέψεις αρθρώνονταν από μόνες τους και τη δομούσαν αντί εκείνη να τις δομεί, τότε θα μπορούσε να αφεθεί χωρίς άγχος στη διαδοχή των σκέψεών της, σαν κάποιον που πίνει ράθυμα το καφέ του και παρακολουθεί τους περαστικούς, χωρίς να μπορεί να επέμβει ούτε στην επιλογή, ούτε στη σειρά διαδοχής των περαστικών. Ένα μεγάλο άγχος τη διαπέρασε. Δεν είχε κανένα λογικό ή άλλο κριτήριο που θα την κατηύθυνε προς την μια ή την άλλη εκδοχή. Ήταν καταδικασμένη να μη μάθει ποτέ την αλήθεια…

[Απόσπασμα από την οχυρωμένη]

Copyright markos-the-gnostic

499

2009-08-12T06:51:00.000-07:00

ερυθριώσα κόμη κυανών δακτύλων
επέμενε πως η αγάπη του θα ήτο αιωνία
ο φόβος της κολάσεως γέλως μέχρι δακρύων
κι εκείνη το θεώρησε ως απαλή μωρία

Ars Amatoria (an excerpt)

2009-07-10T06:56:00.000-07:00

Απόσπασμα από ένα εγειρόμενο μυθιστόρημα

"
Βρισκόμουν δεμένος μέσα σ’ ένα σκοτεινό υπόγειο. Βλοσυροί καλόγεροι ανεβοκατέβαιναν στο κελί μου, με στόχο να με εξαναγκάζουν να ομολογήσω. Στο βλέμμα τους ένοιωθα ότι με αντιμετώπιζαν σαν αχρείο σατανιστή, αν όχι την ενσάρκωση του ίδιου του Σατανά. Κάθε τόσο με απειλούσαν ότι θα μου προκαλέσουν όλο και μεγαλύτερο πόνο. Να ομολογήσω όμως τι; Κάτι που δεν ήξερα ούτε κι εγώ ο ίδιος. Και μάλλον ούτε κι η Ιζαμπέλλα. Σταγόνες έπεφταν από την οροφή, που μύριζαν χώμα και μούχλα. Κι οι τοίχοι γύρω μου επίσης φαγωμένοι από την υγρασία. Κατ’ αρχήν με άφησαν να περιεργαστώ όσο προσεκτικότερα μπορούσα τους σφιγκτήρες των αντιχείρων, των δαχτύλων των ποδιών, των αστραγάλων και των κρανίων. Μου έδειξαν τον ισπανικό όνο, όπου ο ατυχής αναβάτης υποχρεωνόταν να καθίσει πάνω στην αιχμηρή ακμή ενός κατακόρυφου καδρονιού, και στη συνέχεια, με την ανάρτηση από τα άκρα του σώματος ολοένα αυξανόμενων βαρών, υποβαλλόταν σε ένα αργό αλλά σταθερό σχίσιμο της έδρας του, των οπισθίων του και των αμαρτωλών – τι άλλο; - γεννητικών του οργάνων. Μου έδειξαν την καρέκλα του Ιούδα, ένα κώνο, ο οποίος πάνω κάτω είχε τον ίδιο σκοπό, καθώς κατέβαζαν πάνω στην κορυφή του το θύμα δεμένο χειροπόδαρα και σε μια τέτοια στάση ώστε η μιασμένη τρύπα του – στην περίπτωση των γυναικών υπήρχε μια ευχάριστη για τους δήμιους δυνατότητα επιλογής – να οδηγηθεί με ακρίβεια πάνω της, λυτρώνοντας το θύμα από τα υποτιθέμενα δαιμόνια.
"

Copyright by Markos-the-Gnostic

404

2009-06-12T12:48:00.000-07:00

μια ροή από το ιερό στο ιερό
εκεί όπου πολλές ίνες
χαμογελούν σαν πλεξούδες
και η ηχώ παύει να ακούγεται
προδομένη
σαν το μουνί
που αν και φτιαγμένο να τα περιέχει όλα
χάσκει
προσμένοντας ιδανικούς φαλλούς

Θόρυβος

2009-05-12T04:24:00.000-07:00

Ήταν βέβαιος. Όλη τη νύχτα ακουγόταν ο ίδιος θόρυβος. Ένας αχαρακτήριστος θόρυβος. Μόνο με ουλή μπορούσε να παρομοιαστεί.
Εφτά υπόκωφοι κρότοι σε σχήμα δυσειδούς αφιέρωσης. Και μάλιστα συμπλεγμένοι σε σχήμα έντονα ανοδικής ορτανσίας. Οι πέντε από αυτούς την αγαπούσαν. Ο έκτος ήταν παγερά αδιάφορος. Ο έβδομος ήταν τυραννικά ερωτικός. Με μια μανία αφόρτιστα εριστική. Και ένα απίστευτο ενδιαφέρον για τις φιλοσοφικές της καταβολές. Τον ένοιαζε περισσότερο η ροή των υγρών του αιδοίου της, τα οποία σχημάτιζαν χαοτικούς σχηματισμούς, ένα είδος τάξης φτιαγμένο από αταξία. Σαν τη ματιά της που εστιαζόταν σε λευκά τοπία ανάγλυφα λαβυρινθώδη με κλίση πάντοτε δυτική, εκεί που τα σαρκοβόρα γνωρίζουν ότι γεννιέται ο θάνατος…

Από το «Αιδοία σε εξέλιξη» του Philip Orlafson, μτφτ. Νίκου Νικολάου, εκδ. «Δύο», Καβάλα, 2008

ΕΡΩΣ

2009-04-17T04:59:00.000-07:00

(Eros, Attic red-figure bobbin, ca 470 BC-450 BC, Louvre CA1798)

Από το Γνωστικό Ευαγγέλιο του Θωμά:
«
Ο Ιησούς λέει: Αν η σάρκα δημιουργήθηκε εξ αιτίας του πνεύματος, είναι ένα θαύμα – αλλά αν το πνεύμα εξ αιτίας του σώματος, θα ήταν θαύμα θαυμάτων
»
(Γνωστικά Ευαγγέλια, Μτφρ. Γ. Μπαρουξή, Εκδ. Ποντίκι, 2009)

Κι εγώ συμπληρώνω:
Αν η εξέλιξη ξεπερνά πλέον τα απλά μετρήσιμα βιοφυσικά όρια, και φέρνει στο προσκήνιο μορφές τόσο πολύπλοκες όπως η συνείδηση [πνεύμα], τότε το μόνο που αισθάνεται η απλή ατομική νοητικότητα είναι ένα δέος και απόλυτη αδυναμία να οριοθετήσει και να γνωρίσει και τον κόσμο και τον εαυτό.
Η γνώση, το μεγάλο ζητούμενο κάθε γνωστικού του παρελθόντος αλλά και του παρόντος, μοιάζει πλέον σαν άπιαστη χίμαιρα και το κενό ανάμεσα στους ανθρώπους και τους άρχοντες των σφαιρών, όπως και το κενό ανάμεσα στους άρχοντες των σφαιρών και τους άρχοντες των ουρανών, όπως και το κενό ανάμεσα στους άρχοντες των ουρανών και τον Έρωτα, τον κυρίαρχο θεό των πάντων, ανυπέρβλητο.
Μοιάζει όμως, δεν είναι. Γιατί η πρακτική έχει δοθεί, καθώς ο Έρωτας έχει διαχυθεί μέσα σε κάθε μορφή και καλεί εντός του, αργά ή γρήγορα τα πάντα…

Η δέσποινα των λογισμών

2009-03-12T07:14:00.000-07:00

Beata Beatrix by Dante Gabriel Rossetti

Του έριξε μια κλεφτή ματιά. Εκείνος είχε ήδη εστιαστεί στο κυλοτάκι της, που προεξείχε λίγο πάνω απ’ το παντελόνι. Μαύρο βαμβακερό. Δεν ενδιαφερόταν ούτε καν να της μιλήσει. Θα ήθελε, αν ήταν δυνατόν, να της τον έβγαζε έξω, να του τον ρούφαγε, να της έγλυφε όλα τα εξαιρετικά σημεία της και μετά να της τον έβαζε με δύναμη σχεδόν βίαια. Πώς θα χαρακτηριζόταν άραγε μια τέτοια πράξη; Ούτε ερωτική, ούτε καν σεξουαλική, ίσως ένα απλό γεγονός μέσα στον κόσμο των μουνιών και των καυλιών, πολύ μακριά από τον ενοχικό και προβληματικό κόσμο των ανθρώπων.
Όλη αυτή η διάθεση του ήταν σφιχτά πλεγμένη και με μια άλλη διάθεση ακραία ρομαντική. Θεωρούσε την είσδυση και την περιοδική τριβή των οργάνων τον τελευταίο τροχό μιας διαδικασίας γεμάτης από νοήματα, συναισθήματα, υπόνοιες, επιφυλάξεις, βλέμματα, μυρωδιές και αγγίγματα. Κυρίως τον ενδιέφερε η επιθυμία, η επιθυμία για εκείνην, μια επιθυμία έξω από τους περιορισμούς του χώρου και του χρόνου, ούτε καν τους βιολογικούς περιορισμούς αυτής της ζωής. Θα του αρκούσε για να είναι ευτυχισμένος, ακόμη και μόνο να την έβλεπε, ακόμη και να μη την άγγιζε ποτέ. Θα άντεχε ακόμη και αν την έχει δει μόνο μια φορά, κι από τότε θα της ήταν απόλυτα αφοσιωμένος, πιστός υπηρέτης της, αντλώντας ζωτικότητα μέσα από τα συναισθήματα του και τις σκέψεις του για εκείνην. Και φυσικά θα θυσίαζε τα πάντα γι’ αυτήν, ακόμη και τη ζωή του, μια και η ουσία της ζωής, δηλαδή η ουσία του έρωτα, υπερβαίνει τα όρια της φθαρτής σάρκας.

Τελικά η υπέρογκη καύλα του διηθήθηκε μέσ’ από την παρθενική αυτή φαντασίωση και το μουνί της μετατράπηκε σε ένα άγιο δισκοπότηρο, που αντί για σπέρμα μάζευε πλέον μέσα του τη λαχτάρα της υποταγής του στη δέσποινα των λογισμών του.

(Απόσπασμα από την ‘Ερωτική Φαντασίωση’ του Victor Flagman, Εκδόσεις ‘Οργή’, Μτφρ. Στράτος Ιωαννίδης, Αθήνα, 1995)

392

2009-03-01T07:09:00.000-08:00

ήταν καθισμένη
διαγώνια
σε μια τομή ασφυκτική
διαιρεμένη σε νυχτερινούς τομείς
ερωτικά ισόπλευρη

Νάρκισσος ο αυνανιστής

2009-02-06T14:54:00.000-08:00

(Caravaggio: Narcissus)

Ο Νάρκισσος ήταν, σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία, Βοιωτός, γιος της Νύμφης Λειριώπης και του ποταμού Κηφισού.
Κατά μια εκδοχή, καθισμένος κοντά σε μια πηγή, είδε το πρόσωπό του να αντικατοπτρίζεται μέσα στα νερά της πηγής. Ελκύστηκε τόσο πολύ από τη μορφή του, που αποπειράθηκε, βυθίζοντας το βραχίονα του στο νερό, να τη συλλάβει. Μάταια προσπαθούσε παραμένοντας αέναα στην ίδια θέση, μέχρι που πέθανε από μαρασμό. Στη θέση εκείνη μετά από λίγο φύτρωσε το ομώνυμο άνθος, ένα λευκό λουλούδι με χρυσό στεφάνι στο κέντρο.
Κατά μια άλλη εκδοχή, αυτή του Οβίδιου ("Μεταμορφώσεις", ΙΙΙ 342), ο Νάρκισσος καθόταν στις όχθες ενός ποταμού και θαύμαζε το αντικαθρέφτισμα του μέσα στα νερά χωρίς να δίνει την παραμικρή σημασία στη Νύμφη Ηχώ και τα ερωτικά της καλέσματα. Κι αυτό συνεχιζόταν αέναα, με αποτέλεσμα η φωνή της Ηχούς να εξασθενεί όλο και περισσότερο, μέχρι το οριστικό της σβήσιμο και στη συνέχεια το θάνατο από εξάντληση και του ίδιου του Νάρκισσου.
Με αφορμή αυτή την ιστορία – εικόνα, έγινε το όνομα του Νάρκισσου ένας όρος με τον οποίο αποδίδεται όλη η κατάσταση της λατρείας του ανθρώπου για τον ίδιο του τον εαυτό, η οποία εκδηλώνεται ως βαθιά γνώση, απόλυτος έρωτας και απέραντη ηδονή. Είναι κάτι σαν την ποιητική εκδοχή του αυνανιστή, ο οποίος, ελεύθερος από τις έγνοιες των σχέσεων και των δεσμεύσεων, βυθίζεται σε μια ακραία προσωπική ικανοποίηση μέσα σε συνθήκες απόλυτης αυτάρκειας.
Η σχετική αναφορά στην Παλαιά Διαθήκη, απ’ όπου και προέκυψε ο όρος ‘αυνανισμός’, είναι η ιστορία του Αυνάν:
«Και είπε ο Ιούδας στον Αυνάν. Κάνε έρωτα με την γυναίκα του αδελφού σου και γκάστρωσε την για να αφήσεις απογόνους για τον αδελφό σου. Όμως ο Αυνάν σκέφτηκε ότι δεν θα θεωρούνταν δικοί του οι απόγονοι κι έτσι, όποτε έκανε έρωτα με την γυναίκα του αδελφού του, εκσπερμάτιζε στην γη, για να μην χαρίσει απογόνους στον αδελφό του. Και φάνηκε πονηρό στο <Θ>εό αυτό που έκανε και τον σκότωσε και αυτόν».
Και πάλι η ομορφιά, η χαρά, και η λεπτότητα του έρωτα των ελληνικών μυθολογικών κειμένων σε αντιπαράθεση με τις σκληρές τιμωρίες ενός αιμοσταγούς διεστραμμένου θεού για κάθε ‘αμαρτωλή’ ευχαρίστηση.
Τι είναι διαχρονικά ο Νάρκισσος; Εκείνος που ηδονίζεται απλά και μόνο με το ότι υπάρχει. Καυλώνει με τη ζωή ανεξάρτητα από τις διαδικασίες και τις δεσμεύσεις. Αντιστρέφει, υποστρέφει και διαστρέφει το ζωτικό του ρεύμα. Γίνεται πομπός και δέκτης των σεξουαλικών του σκιρτημάτων και φαντασιώσεων. Το αρσενικό βρίσκει το ελλείπον αιδοίο παντού και το φτιάχνει με το χέρι του, το στρώμα του ή όποια άλλη επιφάνεια ή οπή σκαρφιστεί. Και το θηλυκό επανευρίσκει το ελλείπον πέος, επίσης παντού, στα δάχτυλα της, σε όλα τα φαλλόμορφα λαχανικά, στα πάσης φύσεως αξονικά εξογκώματα. Για τον Νάρκισσο όλα γύρω του είναι μουνί. Για την Νάρκισσο όλα γύρω της είναι πούτσος.
Το σεξ είναι ζωή αλλά και η ζωή σεξ. Η ανάγκη για βιώματα κορυφώνεται με την αυτό-ζωή δηλαδή το αυτό-σεξ. Το απίστευτο κόλπο του θεού, δηλαδή της φύσης, για πολλαπλασιασμό των υπάρξεων και συνέχιση των ειδών, μέσα από την καύλα, αυτήν την απροσδιόριστη και παράλογη ευχαρίστηση σε βαθμό πόνου, διάλυσης και εξόντωσης, ακυρώνεται μέσα από μια πράξη, η οποία αφαιρεί τον ύπουλο στόχο και κρατά το δόλωμα, το μέσο. Είναι δυνατόν άραγε μια τόσο μεγάλη ύβρις να περάσει ατιμώρητη; Μόνο αν ο αυνανιστής περάσει από το 1 στο άπειρο χωρίς το βήμα και τη σκέψη του 2.
Ο γνήσιος αυνανιστής είναι ουσιωδώς ένας εκφραστής της Παρμενίδειας θέσης του Ενός, του συμπαγούς όντος που καλύπτει το Παν, του Ενός που ταυτόχρονα είναι το Άπειρο. Τη στιγμή του οργασμού του, ο συνειδητός αυνανιστής χώνει το πέος του σε κάθε καμπυλόμορφη δομή, σε κάθε κοιλότητα που το κέντρο της είναι παντού και η περιφέρεια της πουθενά. Όπως και η συνειδητή αυνανίστρια προσφέρει το αιδοίο της σε όλες τις ευθείες του σύμπαντος, σε κάθε αγριάδα, σε κάθε ανωμαλία και σε κάθε προεξοχή.

376

2009-01-17T08:05:00.000-08:00

δεν είναι τα θαύματα που μας προκαλούν
αλλά η περιοδική παλινδρόμηση
η φαινομενική ομοιομορφία
και κυρίως
η δήθεν οικειότητα του αέρα

dream-8

2009-01-13T16:06:00.000-08:00

Και τώρα αγαπητοί φίλοι, το όνειρο μιας φίλης (Μ/LL) . Νομίζω ότι αντικατοπτρίζει εντελώς αρχετυπικά τον μύθο του Νάρκισσου. Θεωρώ ότι ο Νάρκισσος εκφράζει όχι τη λατρεία του εαυτού, αλλά αντίθετα το άπλωμα του εαυτού, καθώς αυτός γίνεται σύμβολο του Σύμπαντος, της μόνης υπάρχουσας μορφής

"
Παρατηρούσα το κτήριο απέναντι από το σπίτι μου. Πρόκειται για ένα διώροφο κτήριο, με ένα κήπο υπερυψωμένο σε δυο επίπεδα. Ο κήπος ήταν γεμάτος σε όλη του την έκταση, και στα δυο του επίπεδα, από κοριτσάκια 5 ως 10 ετων, ιδιαίτερα όμορφα, άτακτα και σπιρτόζικα, καθώς και γατάκια.
Ένα απ’ τα κοριτσάκια επέμενε ότι μου μοιάζει. Σε μια επόμενη στιγμή βρίσκεται στο δικό μου χώρο απ’ όπου μέχρι εκείνη τη στιγμή παρατηρούσα τον χώρο του. Το παίρνω στην αγκαλιά μου. Θέλω να το παρατηρήσω για να κρίνω κατά πόσο όντως μου μοιάζει. Πλησιάζω τον καθρέφτη. Παθαίνω σοκ από το θέαμα του εαυτού μου. Βλέπω μια κοπέλα πανέμορφη. Με απασχολεί τόσο αυτό που βλέπω που ξεχνώ το κοριτσάκι που κρατάω στην αγκαλιά μου. Μέχρι που ξεχνάω και τον ίδιο τον εαυτό μου, γιατί αυτό που βλέπω δεν είναι τόσο ο εαυτός μου, αλλά ένα όν που αποτελεί την προσωποποίηση της ομορφιάς, της νεότητας, της αθωότητας, εν ολίγοις της αφθαρσίας.

"

στο πνεύμα των ημερών…

2008-12-23T05:52:00.000-08:00

προσπαθούν πάση θυσία να μας κάνουν να χαρούμε συγκεκριμένες ημερολογιακές περιόδους του χρόνου (με προεξάρχουσα περίοδο τα Χριστούγεννα), να χαρούμε με συγκεκριμένο τρόπο, να γελάσουμε με συγκεκριμένο τρόπο, να ψωνίσουμε με συγκεκριμένο τρόπο, ακόμη και να γαμήσουμε με συγκεκριμένο τρόπο…

ΕΓΩ
το αρνούμαι (προτιμότερα είναι τα σκουπίδια στο δέντρο από τα ψεύτικα τυποποιημένα τους χαμόγελα, γιατί εκείνα τουλάχιστον εκφράζουν μια πραγματική εσωτερική κατάσταση)…

προσπαθούσαν και προσπαθούν να διασκεδάσουμε με συγκεκριμένο τρόπο μέσα από μια μεγάλη γκάμα βέβαια προτιμήσεων, από το φριχτο-σκυλέ μέχρι τα μπαράκια με την άπειρη κάπνα και τα δισταχτικά χαμόγελα που μόνο για μια ενίσχυση της αυτοπεποίθησης μπορούν να λειτουργήσουν…

όπως και προσπαθούσαν και προσπαθούν να οργανώσουμε τον χρόνο μας σύμφωνα με το καθιερωμένο μοτίβο τους: πολλή δουλειά (πρώτη, δεύτερη και ει δυνατόν και τρίτη δουλειά) , και άγρια εκφόρτιση της πλεονάζουσας έντασης κάποιες ώρες σε κάποιες νύχτες χωρίς άχρηστες συναισθηματικές ανταλλαγές αλλά απλά και μόνο με λίγο γρήγορο σεξ (ίσως ούτε κι αυτό, κι ένα τσιμπουκάκι αρκεί…)

γιατί ο περισσότερος χρόνος, το συναίσθημα και η φαντασία δεν βοηθούν στο παραμικρό την οικοδόμηση του καταναλωτικού πύργου τους, αυτού του νέου πύργου της Βαβέλ, που σκοπό έχει όχι τη διείσδυση στα ουράνια υπερκόσμια μυστικά (όπως στον μύθο), αλλά τη χωρίς λόγο και χωρίς απόλαυση συνεχή εργασία απρόσωπων εργατών απρόσωπων χωρών μιας απρόσωπης γης

και όλα θα παραμένουν έτσι, όσο - ευτυχώς γι αυτούς - οι τηλεοπτικές τιποτενιότητες έχουν πάρει τη θέση των βιβλίων και των συζητήσεων

ΕΓΩ
αρνούμαι τον γενναίο νέο κόσμο τους, γιατί ούτε γενναίος είναι ούτε νέος ούτε κόσμος…

και στη θέση των αηδιών που συνεχώς φυτεύουν στο μυαλό μας είτε φανερά είτε ύπουλα, προτείνω την ανυπακοή, το πάγωμα του χρόνου, τον έρωτα, το συναίσθημα, την άκρατη ηδονή, τις άπειρες συζητήσεις, την ελεύθερη έκφραση, την απέραντη διαφωνία…

για μια ηδονή όχι θεραπεία στις όποιες εντάσεις, αλλά ηδονή για την ηδονή καθ εαυτή και την έκσταση που μας φέρνει, μια ηδονή που μας μεταμορφώνει από απρόσωπα στρατιωτάκια σε τεμνόμενα άτομα που επικοινωνούν κι έτσι γεννούν αλήθειες…

Dream 7 (Shadow-play) - Weirdo

2008-12-04T07:20:00.000-08:00

Ακολουθεί το πολύ ατμοσφαιρικό όνειρο μιας φίλης, της weirdo (http://sweet-and-tender-hooligan.blogspot.com/), της μόνης που ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση των ονείρων σας...

Ξέρεις πώς είναι. Να νιώθεις το σώμα σου εδώ, αλλά το μυαλό να ντοπάρει τις αισθήσεις σου, να σε παρασύρει αλλού..
Σε είδα ξανά. Εμφανίστηκες απ’ το πουθενά, όταν ο χρόνος σταμάτησε σε μια μέρα που θυμάμαι πως δεν έδυσε ποτέ.. Σε ένιωσα. Με έπιασες απ’ το χέρι σιωπηλός κι εγώ σ’ ακολούθησα χωρίς να ρωτήσω. Το ίδιο γκρίζο γύρω μας, όπως τότε.. Περπατούσαμε κι άκουγα την ανάσα σου αργή, βαθιά, ώσπου η καρδιά μου συγχρονίστηκε στον δικό σου χτύπο.
Κοίταξα κάτω κι είδα το έδαφος στα πόδια μας να αλλάζει χρώματα. Ζαλίστηκα, σε τράβηξα να σταματήσουμε.. « - Μην κοιτάς χαμηλά.. Ψηλά κοίτα..» Δεν μου μίλησες. Ποτέ δεν μου μίλησες.. Όμως εγώ αφουγκραζόμουν τον ψίθυρο της ψυχής σου κάθε φορά που σε κοιτούσα στα μάτια, ακόμη κι όταν μπορούσα να φαντάζομαι μόνο την παρουσία σου πίσω από τοίχους..
Έκλεισα τα δικά μου προσπαθώντας να φυλακίσω τη στιγμή, καθώς τα άκρα μου βυθίζονταν στη δίνη μιας πρωτόγνωρης υγρής αίσθησης. Ένα αδιάβροχο κύμα ηλεκτρισμού άρχισε να διαπερνά τις φλέβες μου. Νοσταλγία μιας ανάμνησης που δεν πρόλαβα να αποκτήσω.. Τίποτα δεν έβγαζε νόημα, όμως αισθανόμουν όλους τους σωστούς λόγους για να είναι αληθινό. Μου κρατούσες το χέρι κι ήμουν ζωντανή.
Κενά μνήμης και αλλαγή καρέ.. Ποιος είναι πιο δυνατός τελικά; Πίσω στο γκρίζο. Η καρδιά μου ακίνητη. Αθόρυβη. Χωρίς χρώμα. Και τα χέρια μου πάλι άδεια…

Ήθελα να φωνάξω. Προσπάθησα. Όμως ακόμη κι αν ξυπνούσα, ήξερα πως δεν θα μ’ άκουγε κανείς..

371

2008-12-02T04:50:00.000-08:00

ερωτευμένη
ξαπόσταινε ανάμεσα σε συρρικνώσεις φύλων
τα αγγίγματα
εριστικά
δυσοίωνα
περιφραστικά
την ενοχλούσαν
καθώς ένιωθε πάνω στο δέρμα της τις αντιφάσεις

Κοσμικός Αυνανισμός

2008-11-15T10:58:00.000-08:00

Όλη η δημιουργία εκδιπλώθηκε μέσα από ένα πρωταρχικό αιδοίο, το οποίο υπέστη ένα τρομαχτικό και αδυσώπητο οργασμό. Από ποιον; Από τον ίδιο του τον εαυτό, εφόσον τίποτε άλλο δεν υπήρχε πέραν αυτού. Και επειδή, όπως μας θυμίζει και η παρμενίδεια θέση,
«ό,τι υπάρχει δεν μπορεί παρά να υπάρχει πάντα και ό,τι δεν υπάρχει ούτε και ποτέ θα υπάρξει»
όλη αυτή η δημιουργία ‘κοιμόταν’ μέσα στο πρωταρχικό αυτό αιδοίο μάλλον σε μακαριότητα.
Ένας αυτό-αυνανισμός λοιπόν του αιδοίου φέρνει στο φως το παν.
Και κάποια στιγμή εμφανίζονται σε κάποιες περιοχές του παντός τα φύλα, αυτή η παράξενη εφεύρεση, με σκοπό την εξέλιξη και τη συνειδητοποίηση.
Η πράξη ένωσης των φύλων είναι μια μακρινή ανάμνηση και επανάληψη του αρχικού οργασμού. Όσο δυνατή όμως και να είναι, δεν μπορεί ποτέ να φτάσει τη δυναμική της αυτό-ικανοποίησης, όπου τα κύματα της ενέργειας παράγονται και αναλίσκονται σε ένα κλειστό βρόχο συντονισμού, όπου η ένταση όλο και ενισχύεται φτάνοντας σε απειροστό βαθμό. Αυτός ο απειροστός βαθμός θυμίζει την πρωταρχική έκρηξη δημιουργίας του Σύμπαντος (big bang).
Στο πνεύμα αυτό, η κατά μόνας ηδονή είναι το μικροκοσμικό αντίστοιχο της κοσμικής δημιουργίας, και η σεξουαλική πράξη μια αδύναμη μίμηση, η οποία προέκυψε από την αναγκαιότητα της εξέλιξης.

Περί δημιουργίας

2008-10-27T09:19:00.001-07:00

Κάθε μορφή από τη στιγμή της γέννησης της έχει μέσα της τον σπόρο της καταστροφής της. Ο νόμος της εντροπίας το εγγυάται αυτό.
Εκτός των φυσικών υλικών και βιολογικών μορφών (ορυκτά, φυτά, ζώα, άνθρωποι, κατασκευάσματα του ανθρώπου), και τα νοητικο-συναισθηματικά δομήματα (ανθρώπινη προσωπικότητα, φιλική ή ερωτική σχέση) παρουσιάζουν προβλήματα συνοχής και διατήρησης είτε εκ των έξω, είτε εκ των έσω. Ακόμη δηλαδή και να υπάρχει μια ευτυχής συγκυρία εξωτερικών συνθηκών, το φυσικό ή νοητικο-συναισθηματικό δόμημα εμφανίζει τάσεις αυτό-καταστροφής που αργά ή γρήγορα οδηγεί αναπόφευκτα σε μια διάλυση στα εξ ων συνετέθη.
Ποιος είναι τελικά ο παράδεισος απ τον οποίο βίαια εκβληθήκαμε; Μήπως είναι η ανυπαρξία, η μήτρα κάθε ύπαρξης αλλά και το τελικό καταφύγιο της;
Μήπως η γέννηση, η δημιουργία είναι ένα πείραμα που όσο και να επαναλαμβάνεται είναι ένα παράδειγμα προς αποφυγή; Ποιος όμως είναι αυτός που γεννά ώστε μέσα από την έκβαση αυτού του πειράματος να διδαχθεί; Ο παγκόσμιος νους του Αναξαγόρα; ή μήπως ακόμη και αυτός είναι ένα γέννημα που θα καταβροχθίσει τον εαυτό του;
Αν πίσω από όλα είναι το μη όν (αυτό που δεν υπάρχει), ίσως δεν διδαχθεί ποτέ, εφόσον δεν υπάρχει, και έτσι δεν μπορεί να υποστεί τίποτα. Οπότε αέναα και μάταια θα συνεχιστεί το παιχνίδι της δημιουργίας, όπου ό, τι γεννιέται ούτε θα το έχει αποφασίσει, ούτε θα ξέρει το γιατί. Απλά δεν θα μπορεί να κάνει αλλιώς, γιατί ό, τι δεν υπάρχει δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο παρά μόνο να δοκιμάσει να υπάρξει.

510

2008-10-17T14:06:00.000-07:00

δεν είχε καμία ένδειξη
μόνο προϊστορίες διακεκριμένων γελώτων
μέσω αυτών μεγαλούργησε
επιχειρώντας άρρητες κολακείες
μέσα από τη δυσμένεια
την αξιοπρεπή δυσμένεια
την άνευ όρων δυσμένεια

βυθίστηκε
και η λήθη
σαν μαύρο φως
τον ματαίωσε

Dream-6

2008-09-28T14:22:00.000-07:00

Returning from the city where he had met his girl, he sees in his town or instead of his town, in the place of his town, a deformed landscape, a space where the emotions are the dominant elements, in a level of a virtual projection and not of a continuous series of facts.
A wrecked faculty wholly smoked and blackened, someday flourished but now dead. Only smokes continue to elicit from crumbly funnels, which have not been operating for years. A cemetery, where all the engravings of the names of the dead have faded out, converting the marbles into an archeology of noise. Cars being abandoned and disemboweled, becoming from active advocates into deployed guards of zeroness.
In spite of the denaturation of everything, he discerns his house, opens the door and hears the sound of the mobile of his girl.
It seems impossible. How can she wait for him here, since he had left her in her city, miles away, a few hours before...

(at last completed...)