Ώρκη

Δεν μπορούσε να σηκώσει ούτε το κεφάλι του, ούτε το κεφάλι του. Νυχθημερόν βολιδοσκοπούσε την πιθανότητα ευρηματικών ατυχημάτων, τοποθετημένων εντός κύβων αδαμαντοκοπημένων. Η βάναυση επιβουλή των θεόρατων πελμάτων που είχαν ναυαγήσει φοβούμενα την θανατηφόρο τους σμίκρυνση, τον στενοχώρησε ιδιοτελώς. Δίνη ιώδους κόνεως με ανταύγειες διαθεσιμότητας εφόρμησε στον πάνω δεξιό γομφίο του με διφορούμενες προοπτικές με αποτέλεσμα εκείνος να νυστάξει προσοδοφόρα. Τελικά προτίμησε ένα διχαλωτό νεύρο, με στήμονες και άπνοα στίγματα. Ήταν μερικώς άνθρωπος, ένα αρχαιοτυπικό λείψανο ενός αρθρωτού πόθου. Απενδύθηκε την ημι-ανθρωπινότητα του και κραύγασε σαν γιγάντια ώρκη.

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα «Εις τας Συρακούσας πανταχόθεν» του William Friedrich, μτφρ. Γ. Γεωργιωδιανός, Εκδ. Life-Engine, Φίλιπποι, 2009.

Περί αλοιφών

Η μεσαιωνική τεχνική της θεραπευτικής αλοιφής: Πυροβολεί κάποιος έναν άνθρωπο και του προκαλεί μια πληγή. Υπήρχε στον ύστερο μεσαίωνα μια πρακτική συμπαθητικής μαγείας, όπου τοποθετούνταν η θεραπευτική αλοιφή όχι πάνω στην πληγή, αλλά στην κάνη του όπλου απ' όπου έφυγε η σφαίρα που την προκάλεσε, βάσει της ιδέας ότι η σφαίρα έφερε σε επαφή τα δύο απομακρυσμένα και αρχικά άσχετα πράγματα, την κάνη του όπλου και το τμήμα του ανθρώπινου σώματος που επλήγη. Ενδιαφέρουσα είναι στο σημείο αυτό η ανατροπή της αιτιακής ροής. Εφόσον η σφαίρα έφυγε από το όπλο και κατέληξε στον άνθρωπο είναι λογικό να σκεφτεί κανείς ότι, αν υπάρχει κάποια ροή ενέργεας, η ροή αυτή κατευθύνεται από το όπλο στον άνθρωπο. Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση υπονοείται η αντίστροφη ροή, ότι έχουν δηλαδή μεταβιβαστεί τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου μέσω κάποιας ενεργειακής μεταφοράς στο όπλο, οπότε η επάλειψη του θεραπεύει όχι το όπλο αλλά τον άλλο πόλο που συνδέθηκε πλέον άρρηκτα μαζί του.

(Painting: The Death of Love by Dorothy Tennant)

οχυρω...

....Στην κατάσταση που είχε πια διαμορφωθεί, το μόνο που την απασχολούσε ήταν το αν ήταν εκείνη κάποιο όν που διέθετε σκέψεις ή οι ίδιες οι σκέψεις της μορφοποιούσαν κάποια οντότητα που είχε τη ψευδαίσθηση της αυτόνομης ύπαρξης. Το ερώτημα ήταν καίριο και έπρεπε να δώσει απάντηση άμεσα. Γιατί αν ήταν εκείνη κάποια που σκεφτόταν, τότε είχε ακόμη και τώρα ευθύνη των σκέψεών της. Αν αντίθετα οι σκέψεις αρθρώνονταν από μόνες τους και τη δομούσαν αντί εκείνη να τις δομεί, τότε θα μπορούσε να αφεθεί χωρίς άγχος στη διαδοχή των σκέψεών της, σαν κάποιον που πίνει ράθυμα το καφέ του και παρακολουθεί τους περαστικούς, χωρίς να μπορεί να επέμβει ούτε στην επιλογή, ούτε στη σειρά διαδοχής των περαστικών. Ένα μεγάλο άγχος τη διαπέρασε. Δεν είχε κανένα λογικό ή άλλο κριτήριο που θα την κατηύθυνε προς την μια ή την άλλη εκδοχή. Ήταν καταδικασμένη να μη μάθει ποτέ την αλήθεια…

[Απόσπασμα από την οχυρωμένη]

Copyright markos-the-gnostic

499

ερυθριώσα κόμη κυανών δακτύλων
επέμενε πως η αγάπη του θα ήτο αιωνία
ο φόβος της κολάσεως γέλως μέχρι δακρύων
κι εκείνη το θεώρησε ως απαλή μωρία

Ars Amatoria (an excerpt)

Απόσπασμα από ένα εγειρόμενο μυθιστόρημα

"
Βρισκόμουν δεμένος μέσα σ’ ένα σκοτεινό υπόγειο. Βλοσυροί καλόγεροι ανεβοκατέβαιναν στο κελί μου, με στόχο να με εξαναγκάζουν να ομολογήσω. Στο βλέμμα τους ένοιωθα ότι με αντιμετώπιζαν σαν αχρείο σατανιστή, αν όχι την ενσάρκωση του ίδιου του Σατανά. Κάθε τόσο με απειλούσαν ότι θα μου προκαλέσουν όλο και μεγαλύτερο πόνο. Να ομολογήσω όμως τι; Κάτι που δεν ήξερα ούτε κι εγώ ο ίδιος. Και μάλλον ούτε κι η Ιζαμπέλλα. Σταγόνες έπεφταν από την οροφή, που μύριζαν χώμα και μούχλα. Κι οι τοίχοι γύρω μου επίσης φαγωμένοι από την υγρασία. Κατ’ αρχήν με άφησαν να περιεργαστώ όσο προσεκτικότερα μπορούσα τους σφιγκτήρες των αντιχείρων, των δαχτύλων των ποδιών, των αστραγάλων και των κρανίων. Μου έδειξαν τον ισπανικό όνο, όπου ο ατυχής αναβάτης υποχρεωνόταν να καθίσει πάνω στην αιχμηρή ακμή ενός κατακόρυφου καδρονιού, και στη συνέχεια, με την ανάρτηση από τα άκρα του σώματος ολοένα αυξανόμενων βαρών, υποβαλλόταν σε ένα αργό αλλά σταθερό σχίσιμο της έδρας του, των οπισθίων του και των αμαρτωλών – τι άλλο; - γεννητικών του οργάνων. Μου έδειξαν την καρέκλα του Ιούδα, ένα κώνο, ο οποίος πάνω κάτω είχε τον ίδιο σκοπό, καθώς κατέβαζαν πάνω στην κορυφή του το θύμα δεμένο χειροπόδαρα και σε μια τέτοια στάση ώστε η μιασμένη τρύπα του – στην περίπτωση των γυναικών υπήρχε μια ευχάριστη για τους δήμιους δυνατότητα επιλογής – να οδηγηθεί με ακρίβεια πάνω της, λυτρώνοντας το θύμα από τα υποτιθέμενα δαιμόνια.
"

Copyright by Markos-the-Gnostic

404

μια ροή από το ιερό στο ιερό
εκεί όπου πολλές ίνες
χαμογελούν σαν πλεξούδες
και η ηχώ παύει να ακούγεται
προδομένη
σαν το μουνί
που αν και φτιαγμένο να τα περιέχει όλα
χάσκει
προσμένοντας ιδανικούς φαλλούς

Θόρυβος

Ήταν βέβαιος. Όλη τη νύχτα ακουγόταν ο ίδιος θόρυβος. Ένας αχαρακτήριστος θόρυβος. Μόνο με ουλή μπορούσε να παρομοιαστεί.
Εφτά υπόκωφοι κρότοι σε σχήμα δυσειδούς αφιέρωσης. Και μάλιστα συμπλεγμένοι σε σχήμα έντονα ανοδικής ορτανσίας. Οι πέντε από αυτούς την αγαπούσαν. Ο έκτος ήταν παγερά αδιάφορος. Ο έβδομος ήταν τυραννικά ερωτικός. Με μια μανία αφόρτιστα εριστική. Και ένα απίστευτο ενδιαφέρον για τις φιλοσοφικές της καταβολές. Τον ένοιαζε περισσότερο η ροή των υγρών του αιδοίου της, τα οποία σχημάτιζαν χαοτικούς σχηματισμούς, ένα είδος τάξης φτιαγμένο από αταξία. Σαν τη ματιά της που εστιαζόταν σε λευκά τοπία ανάγλυφα λαβυρινθώδη με κλίση πάντοτε δυτική, εκεί που τα σαρκοβόρα γνωρίζουν ότι γεννιέται ο θάνατος…

Από το «Αιδοία σε εξέλιξη» του Philip Orlafson, μτφτ. Νίκου Νικολάου, εκδ. «Δύο», Καβάλα, 2008