Κοσμικός Αυνανισμός

Όλη η δημιουργία εκδιπλώθηκε μέσα από ένα πρωταρχικό αιδοίο, το οποίο υπέστη ένα τρομαχτικό και αδυσώπητο οργασμό. Από ποιον; Από τον ίδιο του τον εαυτό, εφόσον τίποτε άλλο δεν υπήρχε πέραν αυτού. Και επειδή, όπως μας θυμίζει και η παρμενίδεια θέση,
«ό,τι υπάρχει δεν μπορεί παρά να υπάρχει πάντα και ό,τι δεν υπάρχει ούτε και ποτέ θα υπάρξει»
όλη αυτή η δημιουργία ‘κοιμόταν’ μέσα στο πρωταρχικό αυτό αιδοίο μάλλον σε μακαριότητα.
Ένας αυτό-αυνανισμός λοιπόν του αιδοίου φέρνει στο φως το παν.
Και κάποια στιγμή εμφανίζονται σε κάποιες περιοχές του παντός τα φύλα, αυτή η παράξενη εφεύρεση, με σκοπό την εξέλιξη και τη συνειδητοποίηση.
Η πράξη ένωσης των φύλων είναι μια μακρινή ανάμνηση και επανάληψη του αρχικού οργασμού. Όσο δυνατή όμως και να είναι, δεν μπορεί ποτέ να φτάσει τη δυναμική της αυτό-ικανοποίησης, όπου τα κύματα της ενέργειας παράγονται και αναλίσκονται σε ένα κλειστό βρόχο συντονισμού, όπου η ένταση όλο και ενισχύεται φτάνοντας σε απειροστό βαθμό. Αυτός ο απειροστός βαθμός θυμίζει την πρωταρχική έκρηξη δημιουργίας του Σύμπαντος (big bang).
Στο πνεύμα αυτό, η κατά μόνας ηδονή είναι το μικροκοσμικό αντίστοιχο της κοσμικής δημιουργίας, και η σεξουαλική πράξη μια αδύναμη μίμηση, η οποία προέκυψε από την αναγκαιότητα της εξέλιξης.

Περί δημιουργίας

Κάθε μορφή από τη στιγμή της γέννησης της έχει μέσα της τον σπόρο της καταστροφής της. Ο νόμος της εντροπίας το εγγυάται αυτό.
Εκτός των φυσικών υλικών και βιολογικών μορφών (ορυκτά, φυτά, ζώα, άνθρωποι, κατασκευάσματα του ανθρώπου), και τα νοητικο-συναισθηματικά δομήματα (ανθρώπινη προσωπικότητα, φιλική ή ερωτική σχέση) παρουσιάζουν προβλήματα συνοχής και διατήρησης είτε εκ των έξω, είτε εκ των έσω. Ακόμη δηλαδή και να υπάρχει μια ευτυχής συγκυρία εξωτερικών συνθηκών, το φυσικό ή νοητικο-συναισθηματικό δόμημα εμφανίζει τάσεις αυτό-καταστροφής που αργά ή γρήγορα οδηγεί αναπόφευκτα σε μια διάλυση στα εξ ων συνετέθη.
Ποιος είναι τελικά ο παράδεισος απ τον οποίο βίαια εκβληθήκαμε; Μήπως είναι η ανυπαρξία, η μήτρα κάθε ύπαρξης αλλά και το τελικό καταφύγιο της;
Μήπως η γέννηση, η δημιουργία είναι ένα πείραμα που όσο και να επαναλαμβάνεται είναι ένα παράδειγμα προς αποφυγή; Ποιος όμως είναι αυτός που γεννά ώστε μέσα από την έκβαση αυτού του πειράματος να διδαχθεί; Ο παγκόσμιος νους του Αναξαγόρα; ή μήπως ακόμη και αυτός είναι ένα γέννημα που θα καταβροχθίσει τον εαυτό του;
Αν πίσω από όλα είναι το μη όν (αυτό που δεν υπάρχει), ίσως δεν διδαχθεί ποτέ, εφόσον δεν υπάρχει, και έτσι δεν μπορεί να υποστεί τίποτα. Οπότε αέναα και μάταια θα συνεχιστεί το παιχνίδι της δημιουργίας, όπου ό, τι γεννιέται ούτε θα το έχει αποφασίσει, ούτε θα ξέρει το γιατί. Απλά δεν θα μπορεί να κάνει αλλιώς, γιατί ό, τι δεν υπάρχει δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο παρά μόνο να δοκιμάσει να υπάρξει.

510

δεν είχε καμία ένδειξη
μόνο προϊστορίες διακεκριμένων γελώτων
μέσω αυτών μεγαλούργησε
επιχειρώντας άρρητες κολακείες
μέσα από τη δυσμένεια
την αξιοπρεπή δυσμένεια
την άνευ όρων δυσμένεια

βυθίστηκε
και η λήθη
σαν μαύρο φως
τον ματαίωσε

Dream-6

Returning from the city where he had met his girl, he sees in his town or instead of his town, in the place of his town, a deformed landscape, a space where the emotions are the dominant elements, in a level of a virtual projection and not of a continuous series of facts.
A wrecked faculty wholly smoked and blackened, someday flourished but now dead. Only smokes continue to elicit from crumbly funnels, which have not been operating for years. A cemetery, where all the engravings of the names of the dead have faded out, converting the marbles into an archeology of noise. Cars being abandoned and disemboweled, becoming from active advocates into deployed guards of zeroness.
In spite of the denaturation of everything, he discerns his house, opens the door and hears the sound of the mobile of his girl.
It seems impossible. How can she wait for him here, since he had left her in her city, miles away, a few hours before...

(at last completed...)